güven mi?

İçinde bulunduğumuz bu bir haftada, en çok sorguladığım kelime oldu; güven..

Bir insana güven, sevgiliye güven, arkadaşa güven, çalışana-işverene güven.. Sorgular oldum, kime ne zaman güvenilir diye..

Ki ben, çok çabuk güvenirim herkese..

Bu hafta iki güvensizliğe, can yanmasına yakından şahit oldum..

Yılların verildiği iki farklı ilişki; biri iş ilişkisi bir diğeri duygu bağı..

İş deyip geçiyoruz, bizi sıkıyor bunaltıyor ama şaka maka her gün sabah 9 akşam 6-7 bilemedin 8'lere kadar iş arkadaşlarınla, iş vereninle aynı ortamda oluyoruz..

Evden kapıyı kimbilir nasıl çekip çıktın da işe geldin, o gün hüzünlü müsün yoksa en mutlu günlerinden biri mi, herşeye şahit olunuyor iş yerinde..Sana gelen çiçek sorgulanıyor, giydiğin beğeniliyor ya da eleştiriliyor, sipariş verdiğin yemek paylaşılıyor, yeri geliyor sabah simidinin ucundan bölünüyor, yeri geliyor en şık en özel lokantalarda kutlama yemeklerine gidiliyor..

İş hayatı deyip geçmeyin, orada bir yaşam gizleniyor ve her yeni gün bir şeyler daha paylaşılıyor, zor günlerde destek olunuyor..

Ne mi oldu, bencilliğin, kendisi için yolunda giden yeni bir oluşumun çalışanları için ne anlama geldiğini, onları ne denli zor durumlara soktuğunu hiç sorgulamayan bir işverenle tanıştım bu hafta, ve ben kendisini hem en uzaktan hem en yakından tam 19 senedir tanıyorum..tanıdığımı sanıyormuşum!..O ton ton simanın arkasından çıkan bencil, umursamaz karakter beni çok şaşırttı..

Diğeri mi, o da bana çok yakın birinin yaşadığı bir sızı.. İlki gibi beni şaşırtıp, "hadi canım, yok artık "dedirten bir olay..ortada çok uzun yıllar süren, uzaklığa rağmen devam ettirilen, herşeyin paylaşıldığı bir duygu bağı(ilişki)varken, her şey sonuna kadar yaşanmış ve tek taraflı esirgemeden paylaşılmışken zamanın sonlandırdığı duygular ve zamanında gayet sevgiyle- paylaşımla atılmış adımların, bir insana emaneten bırakılmış maddi değeri olan nesnelerin, o çok ta gözümde büyüttüğüm sevgiyle zerre alakası olmadan hiçe sayıldığına şahit oldum..

Emanetin bende ki yeri büyüktür, adı üstünde emanet.. Güvenmektir..Yeri gelir bu para olur, yeri gelir at-araba olur, yeri gelir eşya olur, yeri gelir ailesinden bir üye olur, yeri gelir can olur.. hepsi eşittir..

"ben sahip olamıyorum, sen benim yerime, ben senden alana kadar sahip çık" demektir.

Birilerinin emaneti, hakkı üzerine hayat inşaa edebilenlere şaşırıyorum..

Kolay oluşmayan güveni; taşıyacak sağlamlıkta, değerini bilecek incelikte bir yaşam diliyorum..

Sevgilerimle,

Zeynep..

seni diliyorum..

Aşk diliyorum,

içinde huzur,

anlayış,

saygı,

heyecan,

bir ömürü beraber geçirme iteği ve güveni olan..

Dokununca dünya duracak sandığın,

bakınca gözünden her istediğini anladığın,

yanındayken anne kucağında-baba omzunda oluşunu hissettiğin..

saçının traşına, saçındaki tokasına hayran olduğun,

giydiği gömlekten, taktığı şala kadar etkilendiğin,

onsuz kaldığında özlediğin, yanındayken o an hiç bitmesin dediğin,

televizyonda en sevdiğin dizi varken bile reklam aralarını beklemeden maçı da açacağın,

maçın en heyecanlı anında mutfakta "ayyyy" sesime kalkıp gelecek, elimin ufak sıyrığını öpecek..

yemekler hazırlarken tartmadan, sakınmadan sevgimi katacağım,

iş çıkışında arayıp; "aşk dışında ne istersin -kadınım-" diyecek..

aşk diliyorum,

içinde hem pembe hem mavi olan..

ama en çok beyazın yakıştığı..

siyahla buluşunca yakıp kavurduğu..

gözündeki ve gözümdeki ışığın hiç bitmediği nice yıllar diliyorum hayatım..

Zeynep'ten..

kavanozda aşk kokuyor..

bu güzel kavanozun kapağını açınca burnunuza gelen vanilyalı aşk kokusunu anlatamam..

Gözlerinizi kapatıp sadece hayal kurduran etkileyicilikte, çünkü hiç yapmadığım bir tarifle yaptım ve çok memnun kaldım, miss gibi kokuyor..

Umarım, hediyeyi alan kişi de içindeki aşk kokusunu hissetmiştir.

(:

Sevgilerimle,

Zeynep..

G ve Z = GEVEZE (:

Doğum günümde evlenme teklifi almamla başladı hikayemiz.. Daha önce hayalini kurduğum büyülü dünya için atılmış ilk adım bu oldu.

Arabadan indiğimizde bagajı açıp koton giyim mağazasının karton poşetini alarak beni “kotondan bir hediye almış” düşüncesine büründüren adam kendinden gayet emin adımlarla, her önünden geçtiğimizde “burası ne de güzel ışıklandırılmış, çok hoşmuş” dediğim RAFİNE RESTAURANT’a  elimden sıkı sıkı tutarak girdi. Çok güzel karşılandık. En güzel masaya oturduk, tabi her şey çok daha önceden planlanmıştı, herkesin bize farklı baktığının farkındaydım ama anlam veremiyordum..

Lezzetli yemeklerin ardından kocaman, bembeyaz tüllerle çevrelenmiş bir buket kırmızı gül ve ufak bir dilim pasta geldi J hep çok sevmişimdir küçük şeylerin süslenmesini, büyük bir pastaya tercih ederim her zaman bir top keke mum dikip üflemeyi..

Beni tanıdığın ve tamamladığın için teşekkür ederim..

Herkes bize bakıyordu, tabi ben kıpkırmızı..

İçinden gömlek veya bluz tarzında birşey çıkmasını beklediğim o karton poşetten tek taş çıkarılarak o hep filmlerde izlerken heyecanlandığım sözcüklerle buluştum “benimle yaşlanır mısın?” bu bir evlenme teklifi miydi J belki de değildi ama ben “evet” demiştim bile..

Sonrasında hızla zaman geçti.. Aralık ayı geldi, 24 Aralık için gün sayılmaya başlandı, herkes, ailelerimiz koşturdu, ve o gün geldi çattı..

Nişan yerine nişandan önceki gece ablamla gidip baktığımızda, masa örtülerinin ütüsüz olduğunu gördüğümde ablam gözlerimin dolduğunu gördü ve hiç gıkını çıkarmadan tek tek benimle ütüledi onları, 4 gece boyunca ablam, annem ve ben; evimizin mutfağını atölye yaparak, hamurlar açıp, süslemeler yaptık, uykusuz gecelerin sonunda o kadar güzel bir görüntü vardı ki, ben bile şaşırdım..

Yıllardır hayalini kurduğum şeyi yapmıştım, elimle aşkımı kurabiyelere taşımıştım..

Yanlış anlaşılmasın 3-5 tane yapmadık, bir hayli çok J

Daha önce çocukmuşuz, büyüdük dediğimiz gün kar yağmaya başladı..

Bugüne kaçak göçek buluşup, ya biri görürse denilen günler geride kalmıştı. Ailemizin, aile büyüklerimizin karşısına el ele çıkıp, dans ettiğimiz, onları oyun havasına kaldırıp oynadığımız o gün heyecanla geçti..

Canım sevgilim; yaşamıma, ailemize hoş geldin..

Zeynep..